Saint George Subway Station

Brenda vagonit te subway te mesnates

Njerezit hyjne e dalin si fragmente jete

Pa te shkuar, pa te ardhme

Te prere nga levizja e thikte e dyerve me hapje paralele

te tramvajit

Disa vijne e ikin pa  lene gjurme

Si te ishin gota letre te Starbucks a qese patatinash

Qe hapat i shtyjne mbi dysheme

E disa te tjere, ulur, kruspullosur e te palevizur

ngjajne si semundje te zeza

Mbi rropullite e kuqe te dragoit prej xhami e metali

qe kridhet zhurmemadh e dritandezur 

Ne gryken e tuneleve te shtrember.

 

Ne vagonin e subway te mesnates

Punetoret e nates flene si te munden.

E endrrat jane gazeta te vjetra, palosur me katersh

                                                hedhur poshte sediljes.

 

Indiani i vjeter plot rrudha dremit ne kembe

Si nje fshese me bisht mbeshtetur pas shtylles

A si nje kembe e rrudhosur elefanti

Ne pritje te stacionit tjeter.

Nje grua e ulur fle mbledhur kruspull

Si nje kove uji me lecke brenda.

Infermieret i mbrojne endrrat e tyre duke i mbeshtjelle

                                    me garza te perdorura

per ti vendosur ne kthim si vazo lulesh

ne apartamentet e vogla

me dritare qe shohin vetem nga nata.

 

Askush nuk beson me ne udhetaret e subwayt te mesnates

Se dhe ato vete nuk besojne me askend

As ne te madhin Zot

(mbase ne bileten e llotarise, mbase)

E as ne zemren e thyer,

E  therrmuar, e harruar…

 

Ketu askush nuk te sheh ne sy, askush nuk te thote

Mirembrema a naten e mire

Dhe nese do te ulesh

Ben mire te gjesh nje karrige sa me larg

te tjereve.

Dhe te presesh

Ashtu si te gjithe po presim, qetesish ulur,

Naten kur  ne St. George Subway Station

Kaloresi  me britme do te ngrihet ne kembe mbi kale

Dhe do ja ngule kithtazi ne bark shtizen

Dragoit barkverdhe te nentokes.

 

                                                                        Dhjetor 2008